Woorden en beelden bij het indrukwekkend eerbetoon van het Prinsenconvent aan Johan Klomp, oud-bankier, ondernemer, en voluit Knotsenburger

Johan Klomp, de onmiskenbare ‘feursitter’ van het Convent van Ex-Prinsen van Knotsenburg wist al geruime tijd, dat hij niet lang meer te leven had. De strijd tegen ziekte, die hem al meer dan twee jaar in haar greep hield, was niet te overwinnen, hoezeer zijn familieleden en vrienden bleven hopen op een ongedachte ommekeer of een langdurige stabilisatie. Helaas mocht dat niet zo zijn. Johan overleed op 14 juni 2026, enkele dagen voor de Maatjesborrel. Die traditionele avond bij Café Goossens op de Grote Markt wilde hij ondanks zijn ziekte zelfs nog meemaken. De ‘haringparty’ van het Prinsenconvent ging vanzelfsprekend niet door, de voorbereidingen voor een waardig afscheid wel. Enkele ex-prinsen postten via social media persoonlijke herinneringen aan vriend Johan: onze even betrokken als welbespraakte roerganger, die zich vanaf 2014 een voluit gerespecteerde leidsman wist, en ook was. In de app-groep van het convent deelden de ex-prinsen meteen hun condoleances, veelal in ontroerende woorden. Stasiu Teunissen regelde vanuit de Costa Brava een mooie bijdrage van Dirk Lotgerink over Johan in de Gelderlander waarin Johan’s brede interesses aan bod kwamen: onder meer zijn voetbalverleden bij SV Hatert en zijn betrokkenheid bij NEC en OSRN.

Gerard Brouwer werkte intussen aan Johanalaaf, een bijzondere uitgave van het Bulletin van het Prinsenconvent. Hij vroeg mij om de voor Schaaralaaf gebruikelijke column te wijden aan het overlijden van mijn opvolger. In die bijdrage, getiteld ‘Lichtend voorbeeld’ bracht ik mijn bewondering voor Johan als volgt onder woorden: De bewondering voor zijn inzet, betrokkenheid, vriendschap en humor is drievoudig: allereerst de bewondering voor de wijze, waarop Johan zijn gaven van hart en hoofd dienstbaar maakte aan de samenleving, ook in Knotsenburg, waar de Hofraad en het Prinsenconvent op zijn onvermoeibare inzet mochten rekenen; vervolgens de bijzondere wijze waarop hij het voorzitterschap van het Prinsenconvent na de wisseling van de wacht nieuwe impulsen gaf; en tenslotte het respect voor de wijze, waarop hij meer dan twee jaar met zijn ziekte omging, ook toen de trieste afloop dichterbij kwam. Van voortijdig afhaken was geen sprake, integendeel. Johan hield vol, ook in de steeds weer authentieke toespraken, waarmee hij zijn toehoorders telkens verraste, (bijna) elke maand, wanneer de ex-prinsen tijdens de Prinsenborrel aan zijn lippen hingen; en elk jaar bij het begin van de Herenzitting, wanneer hij in alle vroegte de ene na de andere kwinkslag losliet op de mannelijke Knotsenburgers.

Overigens ontmoette ik Johan voor de eerste keer, toen hij nog geen vermaarde Knotsenburger was. In het begin van de jaren negentig was Johan penningmeester van het Taborhuis, een destijds op het terrein van Dekkerswald gevestigde instelling voor psychologische begeleiding van mensen met kankerpatiënten en hun familie. Zelf was ik voorzitter van de Stichting Vrienden van het Taborhuis. Met de door de vrienden verworven fondsen kon Johan zorgen voor een goede organisatie van het Taborhuis, dat in 2014 fuseerde met het Helen Downing Instituut in Bilthoven. In mijn bestuurlijke voetbaljaren kwam ik Johan niet tegen, waarschijnlijk omdat hij als ‘jonge jongen’ op het veld te vinden was, en niet in de bestuurskamers. Knotsenburg begon voor Johan voluit te leven, toen hij in 2002 Maerten Verstegen opvolgde als voorzitter van de Hofraad. Ik herinner me zijn even fraaie als geestige speech, toen ik in 2009 Ridder werd van de Nijmeegse Hofraad werd. Dat inmiddels vermaarde ridderschap viel Johan zelf ten deel in 2024, de onderscheiding die hij voluit verdiende naast de zilveren Waalbrugspeld, die hij in 2019 had ontvangen. Johan bleef intussen al die jaren de man, die hij altijd geweest was: innemend, betrokken, belangstellend, inspirerend en ga zo maar door.

Het voorstel van het bestuur van het Prinsenconvent om Johan bij zijn uitvaart alle eer te bewijzen verkreeg vanzelfsprekend eensgezinde instemming. Bij de aankomst van de begrafenisstoet op het terrein van het Crematorium Rijk van Nijmegen in Beuningen vormden een grote schare ex-prinsen in vol ornaat een indrukwekkende erehaag voor Johan en zijn familie. Enkele ex-prinsen begeleidden de kist en de bloemen naar de grote aula van het crematorium. De vrienden en relaties in de grote en de kleine aula luisterden met grote belangstelling naar de verhalen van Johan’s zoon en dochter en andere familieleden. De verhalen werden ondersteund door talrijke beelden. Winfried Smolders verwoordde in een voortreffelijke bijdrage de betekenis van Johan voor Knotsenburg en voor het Prinsenconvent. De sprekers names de Hofraad en de Tafel completeerden het veelkleurige beeld van Johan. Dat Johan tot op de laatste dagen van zijn veel te korte leven genoot, vooral van zijn kleinkinderen zal niemand ontgaan zijn. Zijn ‘moedig voorwaarts’ is nu geen aansporing meer voor zichzelf, maar wel een goede raad aan zijn vrienden, die een voor een in een lange rij afscheid namen van een inspirerend leidsman, die nu de nooit gezochte rust nu gevonden heeft. 

Naschrift: de galeriefoto’s van Johan I met zijn makkers waaronder Bas I z.g. zijn afkomstig uit het archief van Ad Lansink. In Johanalaaf (Schaaralaaf 368) zijn een grote reeks foto’s, veelal ook met toelichting, opgennomen. De blauwe woorden zijn links naar (elders) opgeslagen bestanden.