Prinsenonderscheiding van Stij I (Gerrits)

Over het gewicht van de onderscheidingen van de Prins(en) van Knotsenburg – SA 350

Het is gebruikelijk, dat de nieuwe Prins van Knotsenburg zijn voorgangers onderscheidt met zijn Prinsenorde. De ex-prinsen beschikken afhankelijk van het jaar van hun uitverkiezing een grote of kleine(re) verzameling van Prinsenonderscheidingen, de een nog mooier dan de andere. Aanvankelijk kregen de leden van het Prinsenconvent de nieuwe ‘Prinsenplak’ tijdens de receptie van de nieuwe Prins. De steeds langere rij van exen noopte tot een minder tijdrovende uitreiking. De eerste Prinsenborrel na de Prinsenproclamatie bleek een mooi alternatief. Nieuwsgierig naar wat Prins Stijn I te melden en te geven had trok een buitensporig groot aantal exen enkele dagen na de unieke Prinsenproclamatie naar Feestcafé De Gezelligheid in de Bloemerstraat, waar het Kabinet van Prins Stijn I naar binnen werd gezongen door het inmiddels befaamde Conventskoor. De uit de Hofraad afkomstige Prins onderstreepte zijn waardering voor de opzet en uitvoering van ’The First Night of the Prince’ om vervolgens alle exen protocollair te onderscheiden. Dat de ene na de andere ex-prins schrok van het gewicht van zijn bijzondere Prinsenorde, ontging Stijn I waarschijnlijk. Zijn ‘Prinsenplak’ is bijzonder, niet alleen vanwege het gewicht, maar ook om vorm, uitvoering en vermelding van de namen van alle Kabinetsleden. De vorm van het indrukwekkende biervat heeft ongetwijfeld te maken met de dagelijkse besognes van de prins. Het forse gewicht heeft als voordeel, dat de gelauwerde Knotsenburger voelt wat in handen te hebben. Maar de ‘pan uit swingen’ wordt wel een hele uitdaging. Uniek is de vermelding en rangschikking van de wit gekleurde namen van pages en adjudanten: Mike en Bo boven en Ruud en Remon onder de ook witte Prins Stijn I, die zich wel een grotere letter veroorloofde. Zet Stijn I met zijn Prinsenonderscheiding een nieuwe norm? Wordt het gewicht – nu maar liefst 260 gram – volgende jaren overtroffen? Want terugkeer naar de ronde of ovalen, bescheiden ‘Prinsenplakken’ uit de jaren 1968 tot 1994, die tussen 20 en 40 gram wogen, lijkt uitgesloten. Dick I (1981) en Andre I (1995) weken voor het eerst af van de klassieke vorm, waarna Peter I (1996) met zijn tuba de vrije-vormen-reeks opende: schilderpalet, racevlaggen, vierkanten tussen eertijdse modellen. Niet alle prinsen lieten zich in de kaart kijken, Maar het gewicht nam wel toe, ook afhankelijk van het materiaal. Roy I (2022) scoorde 109 gram, Marck I (2020) zelfs 128 gram. Prins Stijn I vestigt met zijn even fraaie als gewichtige onderscheiding een Prinsenplakken-record. Zou hem dat ooit ontnomen worden? De toekomst zal het leren.