Krasse knarren (en Veurste Dweilen bij Cafe Daen, thuisbasis van de Keulse Pot

Over ouderdom en vitaliteit in Knotsenburg en daarbuiten – SA 349

Het woord knar kent veel betekenissen: kluif, hoofd, oud persoon maar ook peesschede-ontsteking. De soms negatieve indruk verdwijnt snel, wanneer ‘kras’ wordt toegevoegd. Krasse knarren zijn vitale mensen, die nog midden in het leven staan. Zij blijven actief en leven gewoon door, met of zonder gebreken. Twee recente voorvallen deden mij aan krasse knarren denken. Tijdens haar dagbehandeling in Waelwick ontmoette echtgenote Ans de weduwe van Jan Heukeshoven, de onlangs overleden Heer van Knotsenburg. Zij was overigens vergeten, dat Ans als onechte burgemeester tijdens de Boerenbruilloft van 2003 het echtpaar Heukeshoven in de onecht had verbonden. Knotsenburg had intussen ook van Jo van Son, de oudste Heer van Knotsenburg, afscheid moeten nemen. Alleskunner Jan van Heukeshoven en de alomtegenwoordige Jo van Son behoorden tot de kleine groep Knotsenburgers, die in de jaren vijftig het begin van het nieuwe Nijmeegs carnaval meemaakten. Beide krasse knarren toonden een voorbeeldige inzet voor Knotsenburg in een tijdsbestek, waarin maar liefst 61 stadsprinsen het Nijmeegs carnaval aanvoerden. Het Prinsenconvent telt inmiddels ook krasse knarren. Dat bleek – het tweede voorval – tijdens de boeiende Zomerborrel op het terras van Trafo, waar de interessante excursie over het Vasim en Nijmacomplex werd afgesloten. De even bevlogen als deskundige Teun van Teeffelen had de nieuwsgierige ex-prinsen door het Vasimgebouw en langs het Nyma-complex geleid. Combinatie van oude maar vernieuwde infrastructuur met innovatieve bedrijven en enthousiaste ondernemers is feitelijk een actuele invulling van vitaliteit: levendige broedplaatsen voor jonge en kansrijke, meest starters of kleine ondernemingen. Op de terugweg langs de Waaloever dook de oude watertoren op, en in de verte de lichten van wat een gloednieuw café bleek te zijn. De inwijding met ‘Drink een borrel en een glaasje wijn’ kreeg bij de gasten een mooi onthaal. Eenmaal terug op het Trafoterras werd het tijd voor politieke en andere praat, zelfs over de ladder van Lansink, de Piersonrellen en niet te vergeten het optreden van het Prinsenconvent in de TV-show van Paul de Leeuw in 1997. De ex-prinsen hadden die uitnodiging te danken aan mijn interview in het Parool over mijn naderende afscheid van de Tweede Kamer. Tijdens het interview schoot de fotograaf een plaatje, toen ik Toon van Helvoirt een muzikale correctie op ‘Doe mij maar hartenvrouw’ voorstelde. Sommige exen herinnerden zich de TV-opnames in de Amsterdamse Westergasfabriek. Zijn zij intussen ook een krasse knar? Anders gevraagd: waar ligt de grens voor het Knotsenburgse krasse-knarren-domein?