Volvo V60 Hybride: laden en rijden maar

Herfst 2016 en toch onverwoestbaar geel, groen en wit (Foto: Ad Lansink)
Herfst 2016 en toch onverwoestbaar geel, groen en wit (Foto: Ad Lansink)

De sjoemelsoftware van Volkswagen heeft onlangs gezelschap gekregen van de zogenaamde ‘defeat devices’, slimme onderdelen, waarmee autofabrikanten de strenge emissieregels kunnen omzeilen. De RWD – vroeger de Rijksdienst voor het Wegverkeer, nu opererend onder de welbekende afkorting – maakte onlangs bekend, dat enkele van de dertig onderzochte auto’s via die ‘defeat devices’ veel te mooie emissiecijfers lieten zien dan in de werkelijkheid werden gemeten. Bij de boosdoeners troffen de onderzoekers ook de Volvo XC 90, terwijl de V40 en de XC70 te vinden waren in de lijst van niet verdachte automobielen. Vreemd eigenlijk, die tegenstelling tussen goed en kwaad, temeer waar onduidelijk is, wat ‘defeat devices’ zijn. Ook is onduidelijk of die waarschijnlijke hardware volgens de regels wel of niet is toegestaan. Ik weet niet of de Volvo-voorlieden in Beesd en Gothenburg wakker liggen van de RDW-bevindingen. Zou dat wel het geval zijn, laat ik dan tot troost, lering en vermaak nog eens benadrukken, dat de Volvo V60 hybride de toets van de verbruikskritiek glansrijk kan doorstaan.

Illustratie van Hein de Kort bij de opinie-bijdrage van Herbert Blankesteijn in het Financieele Dagblad over het plan van Elon Musk om over een paar jaar met 100 toeristen naar Mars te vliegen
Illustratie van Hein de Kort bij de opinie-bijdrage van Herbert Blankesteijn in het Financieele Dagblad over het plan van Elon Musk om over een paar jaar met 100 toeristen naar Mars te vliegen: ‘Plan van Elon Musk om Mars te koloniseren grenst aan bedrog’

Het passeren van de kilometerstand van 16.000 km is een mooie aanleiding om (opnieuw) de (tussen) stand van de verbruikscijfers op te maken. Welnu, het verbruik aan dieselbrandstof bedraagt 2,7 liter op 100 km: in ouderwetse termen dus 1 op 37, een getal, dat ik bij de aanschaf van de Volvo V60 Hybride niet voor mogelijk had gehouden. Toegegeven: nogal wat ritten vinden plaats in de naaste omgeving. Maar daar staat tegenover, dat de tochten naar het westen en noorden van Nederland de beperkte voorraad aan elektrische kilometers – in mijn geval schommelend tussen 40 en 50 km, afhankelijk van de omstandigheden – ver te boven gaan. Een ruwe schatting leert, dat ongeveer de helft van de 16.000 km volledig elektrisch zijn gereden. De prijs per km kan dus eenvoudig berekend worden: aan de 160 x 2,7 x €1,10 (= €475) van de diesel moet ik de kosten van de elektriciteit toevoegen. Die gemiddelde kosten belopen voor elke 45 km 9 kWh ofwel 9 x €0,22 = €1,98: ofwel per km €0,044. Bij 8000 elektrische km’s wordt dat €352. Vermeerderd met de dieselkosten levert dat een totaal bedrag van €827. Mijn 5,16 cent per km vind ik een alleszins mooi getal.

Volvo V60 Hybride op weg naar het stopcontact: het thuis-laad-punt (Foto: Ad Lansink
Volvo V60 Hybride op weg naar het stopcontact: het thuis-laad-punt (Foto: Ad Lansink

Kenners hebben natuurlijk al opgemerkt, dat ik een kWh prijs van 22 cent hanteer. In de praktijk van alledag valt die prijs nog wat lager uit, omdat de Volvo V60 hybride meestal ’s nachts wordt opgeladen. Hang ik de auto overdag aan het stopcontact, dan zorgen de zonnepanelen voor voldoende CO2-vrije stroom. Zou ik een van de 69 nu in Nijmegen beschikbare laadpalen gebruiken, dan verandert het beeld: niet veel maar evenmin weinig. Want het tarief van die hier en daar beschikbare palen bedraagt maar liefst €0,30 tot €0,36 per kWH. Zou dat de reden zijn, waarom de app’s – jawel: die digitale dingen zijn tegenwoordig onmisbaar – vrijwel altijd aangeven, dat de openbare laadpalen op stroom-beluste klanten staan te wachten? Ook voor laden geldt: oost-west, thuis-best, om over Mars nog maar te zwijgen. Tesla-baas Egon Musk kan er over meepraten, Hein de Kort in het Financieel Dagblad ook.

Phishing mail: de brutaliteit voorbij

phishing2-2Een klein jaar geleden meldde de bank mij, dat zij een paar merkwaardige overschrijvingen van mijn rekening hadden geconstateerd: eerst van de spaarrekening naar betaalrekening en van daar naar andere, onbekende rekeningen. Een snelle blik op het rekeningoverzicht leerde, dat ik waarschijnlijk  slachtoffer was van wat tegenwoordig ‘cybercrime’ heet: via ‘phishing mail’ en ‘spyware’ een aanslag op de bankrekening. Dankzij de voortreffelijke medewerking van de bank en de hulp van de provider kon ik – na aangifte van het misdrijf bij de politie – een week later weer beschikken over het ontvreemde geld. Of de bank het geld heeft kunnen terugvorderen, of gebruik heeft moeten maken van een waarborgfonds is mij niet bekend, evenmin als het antwoord op de vraag of de ‘cybercriminelen’ ooit achterhaald zijn. Het proces-verbaal is ongetwijfeld in de statistieken van de toenemende cybercriminaliteit verwerkt.

rtemagicc_schermafbeelding_2014-10-09_om_16-59-16_01-pngHet dringende advies van bank en  politie om nog beter  inkomende emailberichten te controleren, heb ik ter harte genomen. Sinds de aanslag op mijn rekeningen heb ik aardig wat verdachte berichten rechtstreeks naar de prullenmand verwezen. Net nog een bericht, dat mijn sollicitatie aanvaard was. Het taalgebruik van de ‘cybercriminelen’ is meestal een goede waarschuwing. Soms is extra oplettendheid geboden, omdat de professionaliteit van de digitale inbrekers toeneemt. Het toppunt van imitatie en brutaliteit ontdekte ik  in een bericht, dat afkomstig leek van Ziggo. Een nieuwe factuur zou klaar staan voor een bedrag, dat mij vreemd voorkwam: €235,35, aanzienlijk meer dan de kosten van het maandelijkse Ziggo-abonnement. Uit het bericht kon worden opgemaakt, dat het bedrag automatisch zou worden geïncasseerd. Niettemin kon ik op maar liefst zes plaatsen klikken, waaronder ‘Mijn Ziggo’, ‘Factuur bekijken’ en ‘Toegang’. Ik heb dat uiteraard niet gedaan. Mijn eerdere ervaringen hadden voldoende leergeld opgeleverd.

img_1027Raadpleging van de Ziggo-website en het echte facturen-overzicht bevestigde het vermoeden, dat ik met ‘phishingmail’ te maken had. Overigens in dit geval een wel uitzonderlijk brutale versie. De afzender met een bijna onuitspreekbare naam – te vinden wanneer in de adressering het verzendadres wordt opgezocht – had niet alleen zijn bericht goed doen lijken op de mails van Ziggo. Sterker nog: onderaan het bericht sluit hij af met een pittige waarschuwing: ‘Kijk uit voor phishing: internetcriminelen vissen met valse e-mails naar je privégegevens. Ziggo vraagt nooit naar persoonlijke gegevens via e-mail.’ Kan het nog brutaler? Inmiddels blijkt, dat ik niet het enige doelwit van deze phishing-mail-activisten ben. Integendeel. Meer Ziggo-klanten hebben gemeld, dat zij in de verleiding zijn gebracht om via een klik spyware ruimte te geven. Dat  ‘cybercriminelen’ geen eendagsvliegen zijn, en niet voor een gat te vangen – ondanks hun beperkte foto-areaal – blijkt uit de afbeeldingen bij enkele oudere berichten. Het blijft dus uitkijken. De digitale insluipers zijn de brutaliteit voorbij.