Met ‘crowdasking’ en #LansinkLadder de ‘cloud’ in

De oproep van www.wastewise.be
De oproep van www.wastewise.be

Crowd, cloud en hashtag zijn termen, die in de digitale wereld van vandaag geen vertaling meer nodig hebben. ‘Volk en wolk’ voor ‘crowd en cloud’ zou kunnen, maar ook op onbegrip stuiten. Crowdsourcing is intussen alom bekend geworden als een ongedachte maar werkbare financieringsbron.  De onbegrensde cloud met zijn ontelbare klanten en bestanden is, hoewel onzichtbaar, overal aanwezig. En de hashtag – het befaamde # teken – is de kapstok, waaraan zowel namen als begrippen worden gehangen om met onmetelijke snelheid over het wereld-wijde-web hun weg te vindent. Ranjeth Annepu – cofounder en curator van de (Amerikaanse) website Be Wastewise – komt de eer toe van de koppeling van de hashtag aan de Ladder van Lansink, ook wel aangeduid met afvalhiërarchie of ‘waste hierarchy’.  De voorkeursvolgorde voor het afvalbeheer heeft met  #LansinkLadder een synoniem erbij gekregen. Waarom de naam van de ‘father of waste hierarchy’ – de vertaling door de editors van Be Wastewise en Isonomia – voorop staat is mij niet duidelijk. De alliteratie zou bij de andere volgorde ook wel werken. Misschien heeft Ranjeth Annepu gedacht, dat de man van de ladder er eerder was dan de ladder zelf. Dat is natuurlijk zo.

De antwoorden van 'The father of waste hierarchy'
De antwoorden van ‘The father of waste hierarchy’

Hoe het ook zij: zijn voorstel om via  ‘crowdasking’ – ook een nieuwe webterm – vragen te verzamelen, die vervolgens themagewijs aan mij zouden worden voorgelegd, heeft goed gewerkt te oordelen naar de onderwerpen van de binnengekomen reacties. Steve Watson van Isonomia heeft die reacties geordend en verwerkt in een twaalftal vragen, die mij ter beantwoording zijn voorgelegd. Het resultaat is inmiddels in twee delen gepubliceerd, zowel door Isonomia als door Be Wastewise. Het eerste deel betreft de vragen over de afvalhiërarchie, en de toekomstige ontwikkelingen in het afvalbeheer, met name rond preventie en recycling. Het tweede deel gaat in op het ‘trending topic’ van de circulaire economie, met de boeiende vraag of ‘Zero waste’ haalbaar is. De gelegenheid, die Isonomia en Be Wastewise mij geboden hebben om ook buiten de landsgrenzen aandacht te vragen voor het onderwerp, dat mij al sinds 1979 bezig houdt, verdient grote waardering. Het is een mooie aansporing en uitdaging om de bewerking en vertaling van ‘De Kracht van de Kringloop’ letterlijk en figuurlijk voort te zetten, via deze Angelsaksische websites, maar wellicht ook in de vorm van een blog of boek.

Ter herinnering aan Jo Samson (1934 – 2014)

Jo Samson, man van de legendarische City Bar door Jacqueline van Ginneken de Gelderlander, 23 oktober 2014
Jo Samson, man van de legendarische City Bar, bijdrage van Jacqueline van Ginneken in de Gelderlander van 23 oktober 2014

Op 17 oktober 2014 overleed Jo Samson, de vroegere uitbater van de City Bar, het legendarische cafe aan de Houtstraat te Nijmegen, dat onder journalisten ook wel ‘bijkantoor van De Gelderlander’ werd genoemd. Redactie en drukkerij waren destijds gevestigd aan de Hessenberg, op een steenworp afstand van de bruine kroeg. Maar niet alleen journalisten waren regelmatig de gast van Jo Samson en zijn trouwe barkeepers. Ook kunstenaars wisten het kleine maar oergezellige cafe goed te vinden, evenals middenstanders uit de naaste omgeving, buurtbewoners en ander loslopend volk waaronder enkele in die tijd – de jaren 70 en 80 – befaamde koppelbazen. Vooral op vrijdagavonden was het een drukte van belang, vaak tot in de late uren. Van groepsvorming was nauwelijks sprake, integendeel. Na een zekere gewenning konden vrijwel alle stamgasten het redelijk goed met elkaar vinden, niet op de laatste plaats omdat Jo Samson, daarin bijgestaan door vriendin en latere partner Annemiek van Woerden gastvrijheid op allerhande manieren vertaalde, voor Jan en Alleman.

De sfeer in de City Bar is prima vastgelegd op het ‘Kroegtafereel’, dat Rob Terwindt in opdracht van Jo Samson in 1977 schilderde. Zelf was ik beretrots op de vraag van Jo Samson of ik als enige politieke figuur op Rob’s atelier wilde komen poseren. Rechts onder in de hoek, vlak onder Jan van Teeffelen, was nog plaats. Het kolossale doek sierde tot de verkoop van het cafe – nu De Blonde Pater – een wand van de City Bar en hing daarna korte tijd in Cafe Biessels. Later vonden de stamgasten van toen zich letterlijk en figuurlijk terug in Cafe Goossens op de Grote Markt. Na de laatste restauratie ontfermde de eigenaar zich zelf weer over het schilderij in zijn huis op de Waalkade. Het is nu een kostbaar familiebezit, een mooie herinnering aan Jo Samson en Annemiek van Woerden, aan wie talloze  mensen uit Nijmegen en daarbuiten veel te danken hebben. Het veelkleurige doek belichaamt een stukje Nijmeegse geschiedenis, en zou alleen daarom al in het Valkhofmuseum niet misstaan. Want zo leert ook www.noviomagus.nl, waar het ‘Kroegtafereel’ wordt toegelicht: geschiedenis wordt gemaakt door mensen.

Omslag van het boek(je) dat op initiatief van Matt Holthuizen geschreven werd door Harry Janssen, met foto's van o.m. Weigert van Zandwijk. Productie en vormgeving: Joop Eilander (Nijmegen,30 mei 2009)
Omslag van het boek, op initiatief van Matt Holthuizen geschreven door Harry Janssen, met foto’s van o.m. Weijert van Zandwijk. Productie en vormgeving: Joop Eilander.

Zijn 75e verjaardag  – op 30 mei 2009 – vierde Jo Samson uitbundig met een groot aantal vrienden, waaronder zijn vroegere stamgasten. Een viertal vrienden maakten een boek – Jo Samson 75. – waarin de driekwart eeuw van Jo Samson zijn samengevat in 3333 woorden (van Harry Janssen) en  honderd afbeeldingen. Op de omslag prijkt de speciaal uitgegeven postzegel. Een deel van Jo Samson’s geschiedenis heb ik zelf vastgelegd in een ander geschrift – met dezelfde titel Jo Samson 75 – dat ik Jo heb aangeboden bij de onvergetelijke viering van zijn  verjaardag. De lezer treft daarin herinneringen aan het cafe en zijn bevolking, aan de eigen visclub Het Scholleke, aan de fietstocht naar Rome, zelfs aan carnaval in de City Bar en nog meer. Jo Samson’s naam leeft voort in Nijmegen en daarbuiten.

 

Open Atelierdagen 2014 in de Kraijenhoffkazerne

Bij het licht van Marion Timmerman
Bijgelicht door Marion Timmerman

De Open Atelierdagen in de Nijmeegse Krayenhoffkazerne zijn onder kunstliefhebbers maar ook daarbuiten een begrip geworden. De kunstenaars mochten op de dag van de opening – 31 oktober 2014 – veel gasten begroeten in de met fakkels en vuurkorven verlichte en verwarmde binnentuin, waar het door het rustige herfstweer en de wijn goed toeven was. Jeroen Kurpershoek verraste de bezoekers met ingetogen en toch vrolijke muziek op zijn basgitaar. Zijn indrukwekkende songs stemden tot nadenken. Maar veel tijd hadden de gasten daarvoor niet, want na Jeroen’s slotakkoord mocht ik van ‘oppergastvrouw’ Karin Elfrink in een ongekend feestelijke ambiance de Open Atelierdagen 2014 openen, achter een opvallende installatie van Ria Roerdink en uitstekend bijgelicht door Marion Timmerman.

Titel
Spandoek met verwijzing naar website

Het besluit om alle kunstenaars – het zijn er maar liefst 34 – met twee zinnen artistiek te typeren pakte, gelet op de enthousiaste reacties na afloop goed uit. De dag voor de opening had de immer goedlachse Karin mij door het fraaie complex geleid. Aan de aanwezige kunstenaars had ik trefwoorden gevraagd, omdat mijn toespraak niet te lang mocht worden. Dat zij soms meer vertelden hinderde natuurlijk niet. De ontbrekende informatie was gelukkig te vinden op de nieuwe (en fraaie) website, die alle kunstenaars de nodige individuele ruimte biedt en toch de kracht van het collectief uitstraalt. Veelzijdigheid in verbondenheid, eigenheid naast saamhorigheid: woorden die in mijn toespraak ook terug te vinden zijn.

Een en al aandacht voor Jeroen Kurpershoek
Een en al aandacht voor Jeroen Kurpershoek

Na de achteraf niet te lange reeks van 34 minischetsen heb ik twee kunstenaars met de aanbieding van ‘Volg de zon en vang het licht’ – het boek over Andreas Hetfeld’s Zonneboom – van een eervolle vermelding voorzien. Lucy Besson en Karin Elfrink verdienden om andere dan artistieke redenen een extra pluim (en applaus) voor hun organisatorische activiteiten en voor de kans, die ze mij geboden hebben om weer een aantal kunstenaars te mogen ontmoeten en te leren kennen. De openingsavond van de Open Atelierdagen 2014 werd een sfeerrijke en onvergetelijke gebeurtenis, ook door de ontmoetingen en gesprekken in de ateliers. Dat de deur van de Kazerne pas ver na het officiële sluitingsuur op slot ging, laat zich raden.